APR jest runtime’em dowodowym dla autonomicznej pracy AI. Jego rolą nie jest sprawienie, żeby agent brzmiał przekonująco, tylko związanie konkretnego wykonania z konkretną misją, obserwacjami i wynikiem weryfikacji.
Agent nie przyznaje sam sobie statusu sukcesu. Wynik musi przejść przez niezależną ścieżkę weryfikacji.
APR rozróżnia m.in. LOCAL_VERIFIED, FAILED i UNANCHORED. Dzięki temu lokalny check integralności nie jest przedstawiany jako zewnętrzne zakotwiczenie czy hardware-backed trust.
Najważniejsza właściwość: nie „zaufaj runtime’owi, bo mówi verified”, tylko „sprawdź evidence i uruchom verifier ponownie”.
- Mission Control — uruchamianie i inspekcja misji.
- Proof Bundle — wersjonowany pakiet evidence.
- Niezależny verifier — ponowna kontrola integralności i wymagań.
- Tamper Lab — demonstracja wykrywania zmodyfikowanych dowodów.
- Mission Studio — pipeline wielu agentów za jedną granicą proof.
Kontrola przed wykonaniem odpowiada na pytanie „co agent może zrobić?”. APR odpowiada na inne: „jakie dowody pokazują, co rzeczywiście się wydarzyło?”. Obie warstwy są potrzebne.